Bambino

Þið eruð hommi.

Nú.. Það hefur ýmislegt gerst síðan síðast. Þann 14.okt. ákvað bambino ekkert að vera að tefja þetta lengur og bara dreif sig í heiminn. Frumbyrjur eiga víst oftar en ekki að ganga með fram yfir settan tíma og svo á fyrsta barn að taka einhverja 12-14 tíma í allt saman eða e-ð svoleiðis. Þeir segja að aðeins 10% kvenna lendi í því að vatnið fari án nokkurs fyrirvara.

Nú að sjálfsögðu þurfti ég að vera öðruvísi en flestir. Ég vaknaði hálf-tíu um morguninn og bylti mér. Finn ég þá ekki að einhver bleyta gossar í brókina hjá mér og ég fattaði um leið hvað væri að gerast en var þó nokkuð brugðið því að jafnvel þó mig hefði alltaf grunað að hann kæmi fyrir tímann (var í fyrirburaáhættu vegna septum í legi) þá bjóst ég samt einhvern veginn ekki alveg við þessu. Ég hringdi upp á deild og mér var sagt að fyrst hann væri búinn að skorða sig og ég ekki með neina verki þá væri allt í lagi fyrir mig að taka því rólega - fara í sturtu og taka mig til. Ég gerði það jú en samt var ég ekki alveg róleg yfir þessu. Enda ekki mjög löngu eftir sturtu og tiltekt þá fékk ég hríðaverki og þar sem Sveinbjörn kom heim stuttu eftir þá drifum við okkur upp á deild. Þegar þangað var komið þá voru verkirnir orðnir frekar óbærilegir og þegar ljósan skoðaði mig svo var ég komin með 3 í útvíkkun. Ég ligg fyrir og fæ glaðloft sem mér finnst þó ekki vera að blíva nógu vel nema bara til að gefa mér smá vímu. Eftir nokkrar mjög sársaukafullar hríðir er ég komin með 6-7 í útvíkkun og er þá skellt í bað. Það var örlítið skárra að vera þar en ég var ekki lengi í baðinu þar til ég fékk rembingsþörfina og svo var honum bara ýtt út. Ég hélt um stund að endaþarmurinn á mér myndi springa og var viðbúin því að öskra "Freedooooom!".

En svo þegar hann rann út var hann strax settur í fangið á mér og ég var alveg rugluð þarna í hálfgerðu móki eftir allt saman og örlitla ókunnuga persónu á bringunni. Þarna var klukkan 13:32 svo þetta tók ekki nema 4 tíma. Þetta var tekið á ofurhraða (að sjálfsögðu). Um kvöldið í hreiðrinu leið manni samt eins og maður hefði þekkt hann alltaf og festi náttúrulega eiginlega engan svefn. Bæði hafði maður áhyggjur af því að eitthvað yrði að og svo var bara of erfitt að hætta að horfa á hann. En bæði mér og litla ofurmenninu mínu heilsast bara ótrúlega vel. Er e-ð aðeins slöpp af því að ég missti líter af blóði við það þegar þau þvinguðu fylgjuna út en hún ætlaði bara ekkert að koma. Líkaminn minn var bara búinn og hættur þegar krakkinn var kominn.

Svo nú er maður orðinn mamma og er bara furðu laginn við það líka. Bambino er líka svo duglegur að sofa en hann gerir svona mest af því ásamt því að drekka, pissa og kúka. En hryllilega er hann myndarlegur. Bara alveg eins og mamma sín. Ekki frá því að þetta sé myndarlegasta barn sem ég hef séð.

Sjálfumglöð? Ég? Þvættingur er þetta.

Þessa dagana gerir maður ekki mikið annað en að vera mjólkurbelja, éta og sofa. Mamma og Sveinbjörn sjá mestmegnis um aðra hluti. Það er fínt. Maður er svo þreyttur eitthvað þessa dagana. Samt ótrúlega spræk svona miðað við.

Þannig að nú verður maður svona eins og allar mæður og fer að setja sjálfan sig í annað sæti. Furðulegt nokk þá er maður ekkert ósáttur við það. Þetta kríli bara á mann og það er ótrúlega næs.

Jæja, tímabært að fara að kúra hjá litla.

Raunveruleikinn

Já, það er ýmislegt til. Er eitthvað sem er ekki til?

Ég sá mynd um daginn. Hún heitir Lars and the Real Girl. Býsna góð mynd. Spes. Færir sjálfsblekkingu upp á nýtt plan. Og fær mann til að hugsa um hvað mannshugurinn er fær um. Eins fáránlegt og það gæti virst fyrir "normal" fólki að einhver geti sannfært sig um jafn súrrealíska hluti þá virðist það samt í rauninni vera auðveldara fyrir viðkomandi að blekkja sjálfan sig heldur en að takast á við raunveruleikann. Og þegar maður spáir í það þá kannast maður alveg við þetta sjálfur... þó ekki í jafn stórbrotnum mæli og í umræddri mynd.

En ég hugsa að allir geri þetta einhverntíma - á einhvern hátt. Svo að þó svo að manni finnist í fyrstu eins og einhver sem maður telur sig þekkja vel hafi algerlega umturnast og tekið einhverri skrítinni stökkbreytingu þá, þegar vandlega er að gáð, á það sér líkast til mun jarðbundnari skýringu en það.

Hvað er þá hægt að gera við slíku?

Nú... eins og sálfræðingurinn í myndinni tjáði, þá er í raun ekki hægt að gera mikið annað en bara spila með og leyfa manneskjunni að fá sinn tíma til að vinna úr hlutunum sjálf. Það er jú ástæða fyrir því að hún stendur í þessu - eitthvað sem hún á erfitt með að takast á við - og því hefur hún búið sér til nýjan og auðveldari raunveruleika fyrir sig að lifa í. Gæti reynst erfitt fyrir aðstandendur sem lenda í að díla við það en... svona er það.

En maður fer svona ósjálfrátt að spá í það hvort hægt sé þá að festast í sjálfsblekkingunni og haldast bara þar af einhverjum vana. Og deyja þá smám saman að innan vegna þess að þú ert ekki hamingjusamur en hugsar sem svo að það hljóti að vera eitthvað þér sjálfum að kenna og að þú ættir í rauninni að vera hamingjusamur en verður á sama tíma sí-óhamingjusamari með tímanum og endar sem þunglyndissjúklingur eða bara leiðinlegur gaur. Fólk er misjafnlega sterkt andlega og sumir hafa varla í sér að breyta einhverju í lífi sínu til hins betra. Sér í lagi ef það hefur fest sig í einhverri rútínu og neikvæðum hugsunum. Þá kenna þau sjálfum sér um það sem illa fer og þora ekki að breyta neinu.

Skrítnar pælingar? E.t.v. En ég er bara svona amatör sálfræðispekúlant í mér. Ég hef allavega sannarlega stúderað mikið eigið sálarlíf og staðið að mikilli uppbyggingu þar í gegn um árin svo maður telur sig vita hitt og þetta. Ég verð nú að segja að ég er bara nokkuð sátt við þann árangur sem ég hef náð þar. Enda hef ég fulla trú á að maður geti fixað sjálfan sig ef maður vill. Ég held maður geti gert allt sem maður vill. Hlusta ekki á fólk sem segir að maður geti ekki.

Ég held líka að óléttan hafi aukið á ákveðin persónueinkenni hjá mér. Það má segja að hrútnum hafi verið gefinn laus taumurinn. Það er kannski ekki almennt álit að óþolinmæði og fljótfærni, ásamt því að ráða illa við reiðina ef hún blossar upp, séu miklir persónukostir en þó lít ég þannig á það. Óþolinmæðin gerir það að verkum að hlutirnir komast fljótt í verk. Fljótfærni að það þarf ekki að hugsa allt of mikið um eitthvað sem skiptir ekki öllu máli og ef maður fær strax útrás fyrir reiðina þá er maður búinn með þann pakka og allt kemst sem fyrst aftur í samt horf. Fólk sem byrgir reiðina inni er ekkert að gera sjálfu sér greiða. Og það er sá sem maður á að hugsa um fyrst og fremst - maður sjálfur. Á ég eitthvað að fara að tala um hið sístækkandi egó? Einhver myndi álíta það hroka en hann getur bara haldið sig fjarri þá. Ég er best! :D

Já, manni er best að vera maður sjálfur.

Ú já.. Ef einhver hefur nennt að lesa þetta langt þá er hann þess verðugur að fá að vita að við Logan lukum hvolpanámskeiði á sunnudaginn síðastliðinn með toppeinkunn í farteskiu. Ég vinn víst mjög vel með hann og þjálfarinn sagði að það væri ekki svo alvanalegt að það gengi svona vel að þjálfa Husky. Hundurinn elskar mig. Nokkuð nett.

Ég var líka fljót að sjá til þess að hann vissi hver væri húsbóndinn á heimilinu. Líka eins gott áður en bambínó kemur í heiminn. Sem styttist óðum í. Það er reglulega sparkað í mig, hikstað og kýlt í þvagblöðruna mína. Maður er alltaf mígandi eða étandi. Amman er vitanlega orðin yfir sig spennt. Búin að þvo öll gömlu barnafötin og svona.

Jæja.. orðin hungruð á ný og tími til að dríbba sig í háttinn. Blóðprufa á morgun og mæðró á föstudag. Vonandi nær maður að sofna. Svo dreymir mann allskyns vitleysu og rugl.

Gónó.

Pleased to meet you.. hope you guess my name.

Jæks! Þægilegt þegar það er eitthvað unit í manni sem notar þvagblöðruna sem boxpúða.

...jæks er orð sem er ekki notað nándar nærri nógu oft.

Ég sakna Guns. Er með frekar blendnar tilfinningar gagnvart þessu nýja stöffi hjá Axl. Fyrir utan að hann er búinn að tapa öllu "edge" úr röddinni svo hann hljómar eiginlega eins og gömul kona.

Nú hef ég hungur. Ætli maður þurfi ekki að redda því. Annars er nammidagur. Spurning um að nýta sér það. Verst að mann langar oftast nær í nammi á öðrum dögum. Þetta virkar betur fyrir krakka því þá langar alltaf í nammi. Ég fæ mér bara þegar mér sýnist. Nenni ekki að eltast við svona. Það er eins og að kaupa aukið magn af einhverju þegar það er á tilboði. Ef mjólkurfernan er á 50 kr. einhversstaðar þá á ég samt ekkert eftir að auka neyslu mína á henni þá vikuna svo ég kaupi bara nákvæmlega það magn sem ég þarf... og hvort sem hún er á tilboði eður ei.

Svo í stuttu máli þá stjórnast neysla mín af eigin þörfum og í einstaka tilfellum skyndilegum löngunum. Sumir hafa skapað sér einhverjar aukaþarfir en maður kemst af með ótrúlega lítið í rauninni. Maður þarf jú að éta. En margt annað sem fólk er að kaupa er alger óþarfi.

Einhverntíma, þegar ég kann það, þá ætla ég að lifa af landinu. Fiska bara í vötnum eins og afi og sveitast. Ef stígvélin mín slitna þá teipa ég þau bara og svo endast ullarpeysur manni alveg ótrúlega lengi. Að redda sér sjálfur er draumurinn. Einnig að búa norður á landi.

Þegar Stebbi fór á sjóinn þá var sól um alla jörð..

Það er afar fátt eftirsóknarvert hér í suðrinu. Stanslaust rigningarveður, enginn alvöru vetur og leiðinda vegalengdir sem gerir að verkum mikla umferð og engan tíma fyrir neitt. Ef maður hefur ekki vinnu hérna þá er ekkert hér til að halda í mann (ekki það að ég sé að vinna eins og er en Sveinbjörn er þó að því). Ef það væri eitthvað framboð á vinnu á smærri stöðum á landinu þá væri ég ekki lengi að pakka niður og láta mig hverfa. Auk þess ætla ég ekki að ala krakkann hér. Markmiðið er að vera farin héðan áður en hann kemst á grunnskólaaldur.

Blessuð sértu sveitin mín. Sumar, vetur, ár og daga...

Annars þýðir ekkert að fást um þetta núna. Best að reyna bara að nýta sér það sem er þó í boði hérna þar til maður ákveður að gera e-ð annað. Gerð þú það líka.

Tilviljun?

Mér var sagt að heimurinn hefði orðið til fyrir einskæra tilviljun. Bara allt í einu upp úr þurru þá *blúbb* - heimur! Svo gerist allt í framhaldinu fyrir röð tilviljana.

....sko. Mér líst bara alls ekkert á þessa kenningu. Ef tilviljanir hafa ráðið hingað til þá er ekkert því til fyrirstöðu að allt haldi áfram að gerast fyrir tilviljun. Og ef svo er, af hverju ætti maður þá að trúa að það sé regla á neinu? Ég gæti vaknað á morgun og reynt að fá mér jógúrt en gæti það ekki af því að það dytti alltaf upp úr dollunni og klesstist við loftið (annars er aldrei að vita - þeir eru víst e-ð að endurskoða þyngdarlögmálið). Og svo þegar ég reyni að þrífa það þá kemur svartur blettur á loftið því vatnið hefur breytt um lit...

Nei, þá held ég nú að ég vilji geta lært af reynslunni og gengið að því vísu að hlutirnir hafa reglu og jafnvægi sín á milli en séu ekki bara tilviljanakenndir. Ég er ekki hér bara til að verða kengrugluð af öllu ósamræminu heldur læri ég og þroskast. Heimurinn varð til af einhverri ástæðu, en hver hún er verður hver og einn bara að fá að gera upp við sjálfan sig. Kallið það guð eða e-ð annað en ég er ekki manneskja til að setja í orð eitthvað sem ókleift er að tjá með tungumálinu.

Núh. Annars er ég bara andvaka í ástandinu og lífið sem hrærist inni í mér á einnig sinn vökutíma núna. 33 vikur komnar svo það líður að þessu.

Sum líf byrja, önnur enda. Leifur Eiríksson afabróðir minn kvaddi okkur nú fyrir nokkrum dögum, 102 ára að aldri. Ég vona bara ef ég verð fjörgömul að ég verði eins hress og hann var. Hann var minnugri og hressari en margir á mínum aldri, þ.á.m. ég. Mikið skáld og athafnamaður einnig. Við Stebbi fórum í jarðaförina og kirkjan var troðfull af fólki. Sumir þurftu að standa. Ég gat reyndar ekki verið inni við athöfnina því það var svo heitt að það hefði liðið yfir mig. Svo ég stóð bara í anddyrinu og hlustaði.

Það er eitthvað svo notarlegt við kirkjur. Þó finnst mér þögull fólksfjöldi vera óþægilegur. Þess vegna finnst mér bókasöfn ekki góður staður til að læra. Þögnin er óbærileg. Eða kannski er það allt hugsandi fólkið í kring sem gerir það að verkum. Kann mikið betur við kaffihús. Þar að auki selja þau náttúrulega kaffi. Svörin búa í kaffinu.

Mig er farið að syfja. Enda mál til komið.

Eitt heilræði að lokum.. eða tvö.

Gættu hófsemi í öllu og ekki taka lífinu of alvarlega. Maður deyr hvort eð er á endanum svo það borgar sig ekki að vera með eitthvað kvart og kvein.

Vikudagar og aspargus

Nú eru mánudagar óyndi hjá mörgum manninum. Aðallega af því að þeir eru byrjun vinnuviku. Má vera að þeir séu leiðinlegir ef maður er í leiðinlegri vinnu en það er þá ekki vikudeginum að kenna. Maður gæti verið á vöktum sem byrja alltaf á þriðjudögum og þá væru þeir eðlilega sá leiðinlegasti.

En sé maður ekki í leiðinlegri vinnu, a.m.k. ekki öllu jöfnu, þá þarf mánudagurinn ekkert að vera sá versti. Allavega hef ég aldrei verið neitt á móti mánudögum. Mér finnst þeir jafnvel skástir í vinnuvikunni. Þá er maður úthvíldur eftir helgina (nema það sé djammhelgi, þá fær maður litla sem enga hvíld) og ferskur í vinnu. Þriðjudagar eru svo allt í lagi því maður er ekki orðinn alveg búinn á því eftir einn vinnudag. Svo kemur miðvikudagur. Hann finnst mér vera sá versti. Hann er mitt á milli helga og maður er orðinn örlítið þreyttur og farinn að bíða eftir næstu helgi. Þetta gerir miðvikudaginn mun lengri en aðra vikudaga. Þess vegna fundu finnar upp Pikku-lauantai eða Litla-laugardag. Til að brjóta aðeins niður spennuna. Hins vegar eru þeir vanir að vera þunnir í vinnunni svo ég mæli ekki endilega með þessari hefð.

Fimmtudagar eru svo dagurinn á undan föstudegi þannig að manni finnst maður alveg að vera að meika þetta og svo eru náttúrulega allir hressir á föstudögum.

Einhvern skyldi undra að ég sé að spá í vikudaga úr því að ég er ekki að vinna svo allir vikudagarnir renna bara saman í "daga" hjá mér. Ég veit ekki að það sé komin helgi nema fyrir það að ég vakna og finn Sveinbjörn í íbúðinni. Eða þá að ég ætla í einhverja búð og kemst að því að hún er ekki opin vegna þess að það er helgi... sem gerist örsjaldan á Íslandi.

En allavega. Það sem ég geri þessa dagana er að kítta, sparsla og mála. Aðallega mála núna því ég er búin með hitt. Svo er ég rétt búin að græja allt í það að búa til gott heimagert latté þannig að ég þarf í raun ekki að fara út úr húsi. Ef ekki væri fyrir hund þá færi ég sjaldnar út. Þess vegna er hollt að eiga svona kvikindi. Maður neyðist til að hreyfa sig. Okkur gengur ágætlega á hvolpanámskeiði og hann er allur að koma til með að hætta að glefsa og vera þægur strákur. Fór út á Geirsnefið í dag og gekk fram á mann með björn. Þetta kallast Giant Alaskan Malamute. 70 kg takk fyrir. Hrottalega stórt kvikindi. Og þetta var bara tík. Rakkarnir verða víst rúm 100 kíló. Eins gott að þessi hundur var hinn spakasti í kring um ólátabelgina því það yrði illviðráðanlegt ef svona dýr léti eins og Logan. Disaster - í stuttu máli.

Baby-málin ganga ágætlega eins og áður. Maður er alltaf að verða ó-léttari. Búin að þyngjast um rúm 11 kíló hingað til. Heavy sjitt. Er nú samt farin að finna aðeins fyrir þessu ástandi núna. Er gjarnari á að verða þreytt í bakinu og svo held ég að lungun mín séu farin að hafa aðeins minna pláss. Allavega gat ég ekki sungið mjög lengi meðan ég var að mála þar til ég varð vör við súefnisskort. Svo er orðið óþægilegt að sitja hokin.

Það sem mér finnst einna pínlegast við óléttu er að fá aðra til að bera þungt dót fyrir mig. Þá líður mér eins og ég sé aumingi... eða e-ð slíkt. Ég veit það er líkast til fáránlegt en ég er nú bara einu sinni þannig að ég geri miklar kröfur til mín og stoltið er stórt. Veit fátt eins pínlegt og að horfa upp á einhvern/einhverja bera e-ð drasl á meðan ég fylgist með eins og illa gerður hlutur - algerlega gagnslaus. Svo þetta eru asnalegar aðstæður fyrir mig. En maður verður víst að gera þessa hluti. Ef ekki fyrir sjálfan sig þá fyrir míníið. Jafnvel þó það sé ekkert þakklátt og sparki í rifbeinin mín eins og það sé skemmtilegt.

Jæja, það er víst mæðraskoðun í fyrramálið. Tími á svefn.

Country music award

Jæja.. klukkan bara fjögur um miðja nótt og ég enn vakandi. Bambínó greinilega líka því hann djöflast annað slagið.

Ég er bara eitthvað svo eirðarlaus. Það styttist í flutninga og ég skoða allskyns drasl og dót eins og óð væri. Okkur vantar eiginlega allt innbú svo það þarf að redda því öllusaman og ég kýs að vanda valið úr því að maður er nú að stofna heimili og svona. Er með augastað á hinu og þessu en á bara erfitt með að bíða. Langar að fá þetta strax!

Svo þarf ég orðið stærra búr fyrir Logan því hann stækkar svo hratt. Orðinn rúm 12 kíló. Við byrjum á námskeiði með hann á sunnudaginn. Þó er ég aðeins efins um gagnsemi þessa námskeiðs þar sem ég er búin að kenna honum helminginn af því sem er farið í þarna. En vonandi lærir maður e-ð gagnlegt.

Mig syfjar. Ég ætla að sofa.