Aðlögun

Noh. Það er bara heil færsla á ári. Ég tel það vera ansi gott bara.

Látum okkur sjá. Við Ingi erum í aðlögun þessa dagana. Hann aðlagast fínt. Ég aðlagast hægar. Er ekki æfð í að umgangast svona mikið af krökkum. En það kemur sjálfsagt.

Hvað hefur drifið á daga mína? Andskoti margt síðan ég skrifaði síðast. Ótalmargt. Kemst það í eina færslu? Veit ekki. Sumu get ég ekki almennilega komið í orð. Sumt veit ég en hef ekki upplifað enn. Sumt hef ég upplifað en get ekki útskýrt. Stundum er ég torskilin jafnvel þó ég sé ekki að útskýra nokkurn skapaðan hlut. En við stefnum öll að sama markmiðinu eftir ólíkum leiðum. Ef við aðeins gætum bara skilið leiðir annara þá hættum við kannski að dæma hvert annað. Þá kannski yrði heimurinn eins góður og við viljum að hann sé. En e.t.v. viljum við bara hafa hann svona. Því ef öll vandamálin hyrfu, hvað væri þá eftir að upplifa? Hvað ætti læknirinn að fást við ef engir væru sjúkdómarnir? Hvað ætti lögfræðingurinn að gera ef engar lögsóknir þyrftu til? Heimurinn er nákvæmlega eins og við viljum hafa hann. En okkur fer fram. Hægt og rólega.

Elskum allavega hvert annað. Það er alltaf heillaráð. Verum óþæg. Verum klikkuð. Verum glöð. Verum leiðinleg. Verum pirrandi. Verum reið. Verum týpísk. Verum gröð. Verum gráðug. Verum til fyrirmyndar. Verum allt það sem okkur dettur í hug. Njótum þess. Því það er það sem þetta snýst allt saman um. Verum bara aldrei neikvæð eða svartsýn því að ekkert skiptir máli. Ekki raunverulega. Við erum frjáls og takmarkalaus og þannig njótum við okkar best. Allt er breytingum háð.

Margir hugsa: Of gott til að vera satt. En ekkert er of gott til að vera satt. Allt er til. Allt er hægt. Þú ert takmarkalaus og ræður hvort þú leyfir öðrum að takmarka þig. Þetta er þitt líf. Þitt val. Þín mistök. Þínar framfarir. Þau verða að fá að skapa sig sjálf. Fara sínar eigin leiðir. Allir verða að fara sínar eigin leiðir því að enginn getur lifað þínu lífi nema þú.

En það er rétt að margir sem fara sínar eigin leiðir mæta mótlæti ef þær eru ekki samþykktar af þeim sem standa í kring um þá. En það er ALDREI hægt að þóknast öllum. Og ef þú stendur í að reyna það þá verður það þín kvöl. Þóknastu því fyrst og fremst sjálfum þér í öllu sem þú gerir og þegar þér hefur tekist að verða ánægður og sáttur með sjálfan þig, þá verða aðrir það líka.

Þetta merkir ekki að maður eigi að vera tillitslaus gagnvart neinum. Þú verður bara að segja þeim sannleikann um þig og hvað þú vilt. Hvert þú stefnir. Hvað þú vilt upplifa næst. Það er alveg undir þeim komið hvernig þau taka því. En þú ættir ekki að reyna að lifa eftir væntingum þeirra. Það er andlegt fangelsi. Sannleikurinn er lykillinn að frelsi þínu.

Leyfum sérhverri sál að ganga sína götu.

Ég veit ekki hvort það mun nokkur yfir höfuð lesa þetta, skilja eða sjá. En ég vil samt skrifa það. Það er alltaf sú veika von að einhver geti haft not af þessu. Örlitla hjálp jafnvel. Það er nóg.

Margir munu álíta mann skrítinn eða jafnvel klikkaðan að vera að tala um þessa hluti svona.

Þessi gella er einhver frelsuð rugludolla - segir einhver kannski.

Ég veit ekkert hvað það er að vera frelsaður. Kannski er ég það. Ef það merkir það að vilja sinna vel sál og líkama og hjálpa öðrum að gera sama þá get ég talist vera það. En ef það á við um fólkið sem talar sífellt um Jesús og Guð og Biblíuna og er orðið sneytt öllum húmor þá get ég ekki talist frelsuð. Ég er of fyndin og skemmtileg til þess. Auk þess dytti mér ekki í hug að prédika yfir einhverjum sem nennir ekkert að heyra um það.

Nei... ég er bara að segja sannleikann. Ég er bara að deila með ykkur því sem ég veit og því sem þið vitið líka en bara munið ekki í augnablikinu. En það kemur allt á endanum, það er óhjákvæmilegt. Tekur bara misjafnlega langan tíma hjá fólki.

Í ár hef ég lært þolinmæði. ...og er enn að læra. Ég er nefnilega afskaplega fljótfær. Allt á að gerast strax og helst í einu. Þess vegna kem ég engu í verk því það er svo margt sem ég ætla að gera og veit ekki hvar ég á að byrja.

Svo lærði ég líka að elska. Ég veit við kunnum öll að elska, a.m.k. að einhverju leyti. En það er yfirleitt þessi þurfandi ást. Þessi ást sem segir: Ég elska þig og ég ætlast til að þú elskir mig líka. Oftast bindur fólk sig (bindur er rétta orðið) trúnaðarböndum, þ.e. giftist, af því að það vill tryggja sér þessa ást. Það vill að hún sé eilíf. Og það lofar hvoru öðru eilífa ást ásamt því að lofa að elska aldrei neinn annan á þann hátt. Þar með er það búið að setja sér mörk. Takmarkanir. Festa ráð sitt kalla sumir það. Og með tímanum fara þessar skyldur að verða að kvöð. Fólk breytist óhjákvæmilega og væntingar hins aðilans verða þrúgandi. Fólk vill losna undan okinu. Tíðni skilnaða sýnir þetta glöggt. Margir aðrir láta sig hafa það að þrauka í sambandinu öryggisins vegna. Fólk heldur að með því að giftast þá sé það orðið öruggt og þurfi ekkert að hafa fyrir sambandinu lengur. Að vissu leyti er það öruggt ef báðir aðilar láta sig hafa það að þrauka þrátt fyrir óánægju sína. Þau hafa allavega einhvern félagsskap af hvoru öðru og þekkja rútínuna. Eru ekki ein. Og er nokkuð betra að sækja í þarna úti? Er það áhættunnar virði? Górillan sem hafði verið lokuð inni í búri í mörg ár var hætt að trúa því. Hætt að reyna að komast út... jafnvel þó dyrnar stæðu opnar.

Að elska og þrá er yndislegt. Þörf er hins vegar ekki eins næs. Að vera háður einhverju. Ef maður þarf á einhverjum að halda til að finnast maður öruggur og einhvers virði þá er maður ekki nógu vel staddur.

En ástin er æðisleg. Unaðsleg. Það er mögnuð tilfinning. Og ef maður eyðir væntingum sínum og bara nýtur þess að elska þá er þetta ein besta orkugjöf sem maður fær.

En hvernig er hægt að elska og þrá einhvern án þess að fá eitthvað í staðinn? Er það ekki bara pína?

Nei. Það er ekki pína. Og þó, jú það pínir svolítið en þegar maður elskar á þann hátt þá nýtur maður jafnvel þeirrar pínu á vissan hátt. Og sá gróði sem manni áskotnast er sjálfskapaður með því að elska. Maður elskar fyrst sjálfan sig og svo elskar maður annan af öllu hjarta. Og þá skiptir engu máli hvað sá aðili gerir - þú bara elskar hann.

Takk.

Ég elska þig.

Superman returns

Halló sko.

Það hefur ekkert verið skrifað hérna í hátt í ár. Og árið á enda runnið. Hvað varð um bloggmenninguna? Er þetta allt orðið að stuttaralegum statusum á fésbók núorðið? En hvað ef maður vill segja meira?

Ég er að hugsa um að vera öðruvísi og skrifa eitthvað tuð hérna. En þó ekki eins og moggabloggararnir sem svífast einskis. Nei, ég ætla ekki að láta neinn vita af því að ég sé byrjuð að blogga aftur. Ég skrifa hér algerlega fyrir sjálfa mig og þá heppnu aðila sem óvart rekast á bloggið mitt fyrir tilviljun. Ekkert agenda. Ég held ég hafi bara unun af því að sjá hvað ég er góður penni.

Ég hef verið að velta fyrir mér að byrja á einhverju námskeiði því að þar sem mig langar að læra alla skapaða hluti þá er ekki seinna vænna að byrja. Skoðaði síðuna hjá Tækniskólanum og rakst á námskeið sem heitir Trésmíði fyrir konur.

Aldrei nokkurn tíma myndi ég láta sjá mig á námskeiði sem endar á orðunum fyrir konur. Ekki kannski nema það hefði beinlínis eitthvað að gera með píkur eða brjóst. Hvað gerir það að verkum að þetta er kynbundið? Fyrir mér hljómar þetta bara eins og ef stæði Námskeið fyrir þroskahefta. Eins og maður sé eitthvað tregari eða þurfi sérstakar leiðbeiningar ef maður er kona.

Trésmíði fyrir homma. Hvernig trésmíði væri það?

En kannski hjálpar þetta einhverjum konum eitthvað. Ég veit það ekki. Þetta er allavega ekki fyrir minn snúð. Ég veit ég get gert hlutina jafn auðveldlega og hver annar hvort sem hann er með göndul eða píku.

Af hverju ég er þá að tuða? Æ, það fýkur alltaf í mig þegar mér finnst ég vera flokkuð með einhverjum hóp sem maður á ekki samleið með. En ég lifi svosum fyrir það að vera öðruvísi, það er ekki það.

Jæja, ætli það sé ekki kominn tími á að elda bjúgu.

Upplifa Hátíðleikann

Þessi fyrirsögn er bara seinustu orðin sem mamma var að enda við að segja við okkur en hljómaði bara eins og hin fínasta fyrirsögn. Nú ætla ég ekki að tala meira um það, annars gæti einhver haldið að ég væri rammskökk.

Nú jólast allir. Mamma litar sig, Guðfinna kemur fyrir gjöfum, Hannes stússast eitthvað eins og honum einum er lagið, Sveinbjörn treður í sig kökum (eins og honum EINUM er lagið), krakki sefur vært, Logan leikur sér í snjónum úti í garði og ég tölvast aðeins áður en ég tek jólasturtuna (hljómar eins og ég sturti mig bara við sérstök tilefni) og húsið lyktar eins og hangikjöt. Allt er í orden. Nema ég á eftir að fullkomna dressið mitt.

Allavega þá ætla ég bara að óska öllum nær og fjær, vinum og fjandmönnum (sem eru þó sem betur fer ekki of margir) gleðilegra jóla og kreppulauss komandi árs. Hittumst öll hress og kát á nýju ári og fáum okkur ís.

Og ég minni alla á að jólin eru inni í mér en ekki í jólapakka.

Jólakveðjur,

Ingus, Sveinbjörn og Ingi Alexander.

Hér er ró og hér er friður...

...hér er unaður að setjast niður...

Á Akkureyri er sko fínt að vera! Hér er almennilegt jólaveður. Skyld'ða vera jólajól..

Svo er amma náttúrulega hérna svo það auðveldar manni aðeins beibímálin. Ekki það að Guffa litla er líka ansi hrifin af stráknum. Endar sjálfsagt með því að hún hirðir hann af manni. Hann er líka helvíti kjút. Er bara ekki viss um að hafa nokkurn tíma séð svona kjút krakka áður ;D Hann er eins og mamma sín bara... sefur líka endalaust. Nema þegar mamma ætlar að fara að sofa. Eða fara eitthvað út. Hann virðist skynja það upp úr svefninum.

Hann hefur bara stækkað ansi hratt kallinn. Á 9 vikum hefur hann bætt á sig 3 kílóum og lengst um rúma 11cm. Á meðan meðaltalslínuritakúrvan fer upp með sveigju þá hefur hans lína farið nánast breint upp í loft. Hann er eingöngu á brjósti og hefur samt tekist að stækka þetta hratt ásamt því að fá bollukinnar og undihöku. Mamma hans mjólkar nú líka eins og verðlaunabelja, það er ekki það. Bara rjómi sem hann fær úr kellingunni. En maður er nú svosum ekki af jarðneskum uppruna heldur.

Ég er bara nokkuð sátt með jólagjafainnkaup í ár. Maður virðist vera að þróa gjafahæfileikann sinn því mér hefur tekist að kaupa ansi góðar jólagjafir handa flestum. Ekkert djönk. Nú styttist óðum í jólin. Tíminn er svo fljótur að líða.

Ég sakna þess að fá mér almennilegt kaffi. Stelst stundum til að fá mér örlítið uppáhell hérna heima en langar svooo í DaVinci með sírópi. Kaffitár rúlar.

Bíddu.. ég skal skrifa hluti með finnskri stafsetningu (nema þ og ð því þeir hafa ekki þau hljóð) - sem verður þá eiginlega hljóðritun.

Jee?... ok, g verður þá g-hljóðið í ég. Jeeg ym miig frau mjeer tiil miin. Vairi ehki thöf eef islenskaan vairi stafseht svoona?

Ein mynd af litlu bollunni.

Hann virkar rauðhærður þarna en er það samt ekki. Hann er bláhærður.

Já, við skelltum okkur í litun með hann. Svo erum við að fara að láta setja lokk í eyrað á honum og skella honum í nokkra ljósatíma. Aldrei of snemmt að byrja hmmm...

Við höfum haft Logan bundinn úti í garði yfir daginn svo hann þurfi ekki að hírast inni í búri því mamma vill ekki að hann sé að valsa um húsið (og kettinum er heldur ekki vel við hann) og honum hefur tekist að slíta eitt band og eina keðju. Reyndar var keðjan fremur fíngerð - eða það sem Hannes kallaði lampakeðju. Er nokkuð viss um að honum tekst ekki að skemma þá sem við erum með núna.

Það var bæði áhugavert og fyndið þegar við vorum að labba með hann niðri í bæ og komum að Viking búðinni. Þeir eru með ísbjarnarbangsa þar fyrir utan sem er á stærð við labrador, aðeins þykkari kannski, og Logan varð bullandi smeykur. Hann fór mjög varlega að honum og teygði sig til að lykta að honum til að athuga hvað þetta væri nú. Svo þegar hann loks fattaði að þetta væri bangsi þá ætlaði hann bara að leika sér að honum.

Jæja, Ingi er farinn að kvarta yfir því að mamma hans sé ekki að djöflast eitthvað með hann.

Let me tell you...

...who you really are.. Æ þú veist.

Ég held ég sé að borða þúsund ára gamlar kökur... semst, ég held ekki að þær séu þúsund ára heldur
held ég að ég sé að borða þær.
Mér bara tekst ekki að sulla ekki niður á mig.

Bambino

Þið eruð hommi.

Nú.. Það hefur ýmislegt gerst síðan síðast. Þann 14.okt. ákvað bambino ekkert að vera að tefja þetta lengur og bara dreif sig í heiminn. Frumbyrjur eiga víst oftar en ekki að ganga með fram yfir settan tíma og svo á fyrsta barn að taka einhverja 12-14 tíma í allt saman eða e-ð svoleiðis. Þeir segja að aðeins 10% kvenna lendi í því að vatnið fari án nokkurs fyrirvara.

Nú að sjálfsögðu þurfti ég að vera öðruvísi en flestir. Ég vaknaði hálf-tíu um morguninn og bylti mér. Finn ég þá ekki að einhver bleyta gossar í brókina hjá mér og ég fattaði um leið hvað væri að gerast en var þó nokkuð brugðið því að jafnvel þó mig hefði alltaf grunað að hann kæmi fyrir tímann (var í fyrirburaáhættu vegna septum í legi) þá bjóst ég samt einhvern veginn ekki alveg við þessu. Ég hringdi upp á deild og mér var sagt að fyrst hann væri búinn að skorða sig og ég ekki með neina verki þá væri allt í lagi fyrir mig að taka því rólega - fara í sturtu og taka mig til. Ég gerði það jú en samt var ég ekki alveg róleg yfir þessu. Enda ekki mjög löngu eftir sturtu og tiltekt þá fékk ég hríðaverki og þar sem Sveinbjörn kom heim stuttu eftir þá drifum við okkur upp á deild. Þegar þangað var komið þá voru verkirnir orðnir frekar óbærilegir og þegar ljósan skoðaði mig svo var ég komin með 3 í útvíkkun. Ég ligg fyrir og fæ glaðloft sem mér finnst þó ekki vera að blíva nógu vel nema bara til að gefa mér smá vímu. Eftir nokkrar mjög sársaukafullar hríðir er ég komin með 6-7 í útvíkkun og er þá skellt í bað. Það var örlítið skárra að vera þar en ég var ekki lengi í baðinu þar til ég fékk rembingsþörfina og svo var honum bara ýtt út. Ég hélt um stund að endaþarmurinn á mér myndi springa og var viðbúin því að öskra "Freedooooom!".

En svo þegar hann rann út var hann strax settur í fangið á mér og ég var alveg rugluð þarna í hálfgerðu móki eftir allt saman og örlitla ókunnuga persónu á bringunni. Þarna var klukkan 13:32 svo þetta tók ekki nema 4 tíma. Þetta var tekið á ofurhraða (að sjálfsögðu). Um kvöldið í hreiðrinu leið manni samt eins og maður hefði þekkt hann alltaf og festi náttúrulega eiginlega engan svefn. Bæði hafði maður áhyggjur af því að eitthvað yrði að og svo var bara of erfitt að hætta að horfa á hann. En bæði mér og litla ofurmenninu mínu heilsast bara ótrúlega vel. Er e-ð aðeins slöpp af því að ég missti líter af blóði við það þegar þau þvinguðu fylgjuna út en hún ætlaði bara ekkert að koma. Líkaminn minn var bara búinn og hættur þegar krakkinn var kominn.

Svo nú er maður orðinn mamma og er bara furðu laginn við það líka. Bambino er líka svo duglegur að sofa en hann gerir svona mest af því ásamt því að drekka, pissa og kúka. En hryllilega er hann myndarlegur. Bara alveg eins og mamma sín. Ekki frá því að þetta sé myndarlegasta barn sem ég hef séð.

Sjálfumglöð? Ég? Þvættingur er þetta.

Þessa dagana gerir maður ekki mikið annað en að vera mjólkurbelja, éta og sofa. Mamma og Sveinbjörn sjá mestmegnis um aðra hluti. Það er fínt. Maður er svo þreyttur eitthvað þessa dagana. Samt ótrúlega spræk svona miðað við.

Þannig að nú verður maður svona eins og allar mæður og fer að setja sjálfan sig í annað sæti. Furðulegt nokk þá er maður ekkert ósáttur við það. Þetta kríli bara á mann og það er ótrúlega næs.

Jæja, tímabært að fara að kúra hjá litla.