Bölvun aðstæðna

Sem ég kom hér á Kaffitár í Þjóðminjasafninu og leit á matseðilinn (er ekki til betra orð yfir "menu" sem gefur í skyn fjölbreytilegri lista en bara matar? Val-listi eða e-ð álíka) þá gerðist það að um leið og ég las neðanmáls að þau byðu upp á hina ýmsu tegundir smurosta fyrir beyglurnar að mér varð hugsað til þess að við (þ.e. bílstjórar Samsölunnar) kæmum með þessa osta, og fyrir vikið veitti ég því athygli hvers konar osta þau notuðu til þess að vera því viðbúin að koma upp um ef einhver mistök ættu sér stað í tiltekt á lagernum.

Einnig tók ég eftir því áðan þegar ég gekk framhjá bókhlöðunni að vestan-megin var opin vörumóttaka og þar voru mjólkurgrindur. Þá hugsaði ég "Jájá, svo þarna eru vörurnar afhentar í hlöðuna. Og grindurnar eru skildar eftir... gott að vita."

Þetta, kæru vinir, er dæmi um það þegar vinnan er búin að festa sér allmikinn sess í höfði manns. Þetta er einnig dæmi um það hversu langar setningar er hægt að skrifa.

Stelpan á næsta borði er bráðum að verða 6 ára. 

Mig langar að vaða í litla tjarnar-unitinu sem er í hring um kaffiafkimann. En þá verður mér kalt og ég hef ekkert handklæði. Uss! Maður hugsar allt of mikið í stað þess að gera. Shame. Þó sannarlega sé það einnig þannig að sumir tali of mikið í stað þess að hugsa.

Það gerist oft að maður man frekar ensku orðin yfir hluti en þau íslensku. Sjaldnar sem því er öfugt farið. 

Bölv. Ég er ekki með heyrnartólin mín. "Heyrnartól" ...gott orð. Það verður að búa til fleiri orð með viðskeytinu -tól. Raddfæri = máltól... reyndar gæti míkrófónn verið máltól. Eða það gæti verið safnorð yfir hin ýmsu tól sem tengjast málnotkun.

Gott að kunna útlensku. Þá getur maður talað við útlendingana. Talandi um útlendinga. Ég tók víst einhverjar myndir þegar ég fór til Finnlands í október. Best ég stingi örfáum skemmtilegum hér inn.

Þetta er reyndar bara rusladallur á Keflavíkurflugvelli en mér fannst mjög áhugavert að þeir væru með sérstakan rusladall undir ílát með extra stórum handföngum. Sér í lagi þar sem ég varð ekki vör við nein slík. Svo var fólk ekkert að virða sérstöðu rusladallsins og fleygði bara hverju sem er í hann. Svona er þetta lið.

Í Jyväskylä kíkti ég á nýjan skemmtistað sem heitir "Night" sem með hinum mestu ágætum bara en ég veitti því athygli að á stóru tjaldi yfir miðju dansgólfi var alltaf verið að sýna sama myndskeiðið í lúppu og það innihélt að mestu einungis orðið "fun" auk vefslóðar staðsins inn á milli.

Ég hugsaði með mér að það væri nú ágætt að hafa þetta þarna stórum stöfum ef einhver skyldi gleyma sér og ekki gera sér grein fyrir hversu gaman það væri þarna. Það er greinilega hugsað fyrir öllu.

Matti-Pekka kom úr búð með þennan skemmtilega drykk. Nú man ég ekki vel hvort Mad-Croc sé finnskur orkudrykkur eða bara mjög vinsæll í Finnlandi (þó mig gruni hið fyrra) en þeir sem framleiða hann höfðu bersýnilega fengið þessa líka frábæru hugmynd að búa til einn með kaffibragði. Jább, orkudrykkur með kaffibragði. Sumum finnst gott að drekka kaffi til að vakna og hressa sig við, aðrir sem ekki vilja kaffi drekka orkudrykki en þeim sem finnst bæði mjög gott og geta ekki gert upp á milli eiga nú kost á að sameina þetta í einn drykk! Þvílík sæla.

Annars drekk ég nú bæði með góðri lyst en fannst þetta ekkert gott. Reyndar er ég Magic-manneskja og sæki ekkert í aðra orkudrykki en það. Anywho...

Þessa útstillingu sá ég í búðarglugga í Helsinki. Fannst þetta afar ópraktískt því að jú, þó svo að gott sé að hafa fleiri en eina öryggismyndavél á verðmætum hlutum þá fannst mér dreifingin á þeim eitthvað off. Flestar þeirra beinast bara að bakhliðinni þeirri fyrir framan. Hugsunarleysi er þetta nú..

En talandi um verðmæti. Þetta eru handtaska og hælaskór. Er nema von að maður spyrji sig hvurnig í ósköpunum hægt sé að verðleggja tösku upp á rúmlega 1600 evrur?

Má vera að ég sé bara svona einföld í hugsun en ég myndi þá ætlast til þess að í töskunni væri þá svo sterkt efni að hún gæti komið út úr hvaða hamförum sem er óskemmd og entist manni og afkomendum í gegn um nokkrar kynslóðir. En ef þetta snýst um vörumerki (sem og ég óttast svo mjög) þá er ég patt. Að eyða stórum upphæðum í oggulítinn miðaræfil eða málmplötu á vöru sem annars er hin hversdagslegasti hlutur er ofar (eða neðar eða utar, bara alls staðar en innan í) mínum skilningi.  

Samt sem áður er möguleikarnir sem skapast í vestrænu samfélagi frekar merkilegir. Jafnvel óhugnarlegir stundum. Það að geta fundið heima hjá sér eldgamlan lúinn hlut, sem e.t.v. er til einskis nýtur fyrir mann, og selt hann fyrir himinháar upphæðir vegna þess að e-ð annað fólk hefur skapað einhver verðmætaviðmið fyrir hann er svolítið merkilegt. 

Æ nú er þetta orðið svona blabla.. það er boring.

Annars verð ég nú bara að segja að þó að íslendingar kunni sér ekki hóf í ýmsu þá styð ég samt heilshugar hið gamla og góða íslenska mottó: "Vinna meira, sofa seinna." :)

Þó það sé á ákveðinn hátt næs að vera bara tree-hugging-hippie þá ýtir það bara undir hina meðfæddu leti manns og maður á það á hættu að verða bara ónytjungur og eymingi.

Vinnan nærir sálina og ég skil æ betur hvers vegna pabbi álítur að maður lifi til að vinna frekar en að maður vinni til að lifa, sem er þó náttúrulega líka rétt. 

Það er það sem margir af þessum hippum flaska á. Þeir halda að þeir geti lifað án þess að gera nokkuð gagn. Það geta þeir svosum en þá eru það bara aðrir sem gera gagn sem halda þeim á lífi. 

Að heyra þetta... einu sinni var ég hippi. Og er enn að mörgu leyti. Ég elska náttúruna og uni mér vel í henni ein með öðrum skepnum og kvikindum. Þá þarf ég ekki að hugsa. Bara skynja og njóta. Ég sakna sumarsins.

Heyrðu já.. ætli það sé ekki kominn tími til að hætta þessari vitleysu. Hungur steðjar að og það er verið að loka hér.

Bæbb.