Tilviljun?

Mér var sagt að heimurinn hefði orðið til fyrir einskæra tilviljun. Bara allt í einu upp úr þurru þá *blúbb* - heimur! Svo gerist allt í framhaldinu fyrir röð tilviljana.

....sko. Mér líst bara alls ekkert á þessa kenningu. Ef tilviljanir hafa ráðið hingað til þá er ekkert því til fyrirstöðu að allt haldi áfram að gerast fyrir tilviljun. Og ef svo er, af hverju ætti maður þá að trúa að það sé regla á neinu? Ég gæti vaknað á morgun og reynt að fá mér jógúrt en gæti það ekki af því að það dytti alltaf upp úr dollunni og klesstist við loftið (annars er aldrei að vita - þeir eru víst e-ð að endurskoða þyngdarlögmálið). Og svo þegar ég reyni að þrífa það þá kemur svartur blettur á loftið því vatnið hefur breytt um lit...

Nei, þá held ég nú að ég vilji geta lært af reynslunni og gengið að því vísu að hlutirnir hafa reglu og jafnvægi sín á milli en séu ekki bara tilviljanakenndir. Ég er ekki hér bara til að verða kengrugluð af öllu ósamræminu heldur læri ég og þroskast. Heimurinn varð til af einhverri ástæðu, en hver hún er verður hver og einn bara að fá að gera upp við sjálfan sig. Kallið það guð eða e-ð annað en ég er ekki manneskja til að setja í orð eitthvað sem ókleift er að tjá með tungumálinu.

Núh. Annars er ég bara andvaka í ástandinu og lífið sem hrærist inni í mér á einnig sinn vökutíma núna. 33 vikur komnar svo það líður að þessu.

Sum líf byrja, önnur enda. Leifur Eiríksson afabróðir minn kvaddi okkur nú fyrir nokkrum dögum, 102 ára að aldri. Ég vona bara ef ég verð fjörgömul að ég verði eins hress og hann var. Hann var minnugri og hressari en margir á mínum aldri, þ.á.m. ég. Mikið skáld og athafnamaður einnig. Við Stebbi fórum í jarðaförina og kirkjan var troðfull af fólki. Sumir þurftu að standa. Ég gat reyndar ekki verið inni við athöfnina því það var svo heitt að það hefði liðið yfir mig. Svo ég stóð bara í anddyrinu og hlustaði.

Það er eitthvað svo notarlegt við kirkjur. Þó finnst mér þögull fólksfjöldi vera óþægilegur. Þess vegna finnst mér bókasöfn ekki góður staður til að læra. Þögnin er óbærileg. Eða kannski er það allt hugsandi fólkið í kring sem gerir það að verkum. Kann mikið betur við kaffihús. Þar að auki selja þau náttúrulega kaffi. Svörin búa í kaffinu.

Mig er farið að syfja. Enda mál til komið.

Eitt heilræði að lokum.. eða tvö.

Gættu hófsemi í öllu og ekki taka lífinu of alvarlega. Maður deyr hvort eð er á endanum svo það borgar sig ekki að vera með eitthvað kvart og kvein.