En sé maður ekki í leiðinlegri vinnu, a.m.k. ekki öllu jöfnu, þá þarf mánudagurinn ekkert að vera sá versti. Allavega hef ég aldrei verið neitt á móti mánudögum. Mér finnst þeir jafnvel skástir í vinnuvikunni. Þá er maður úthvíldur eftir helgina (nema það sé djammhelgi, þá fær maður litla sem enga hvíld) og ferskur í vinnu. Þriðjudagar eru svo allt í lagi því maður er ekki orðinn alveg búinn á því eftir einn vinnudag. Svo kemur miðvikudagur. Hann finnst mér vera sá versti. Hann er mitt á milli helga og maður er orðinn örlítið þreyttur og farinn að bíða eftir næstu helgi. Þetta gerir miðvikudaginn mun lengri en aðra vikudaga. Þess vegna fundu finnar upp Pikku-lauantai eða Litla-laugardag. Til að brjóta aðeins niður spennuna. Hins vegar eru þeir vanir að vera þunnir í vinnunni svo ég mæli ekki endilega með þessari hefð.
Fimmtudagar eru svo dagurinn á undan föstudegi þannig að manni finnst maður alveg að vera að meika þetta og svo eru náttúrulega allir hressir á föstudögum.
Einhvern skyldi undra að ég sé að spá í vikudaga úr því að ég er ekki að vinna svo allir vikudagarnir renna bara saman í "daga" hjá mér. Ég veit ekki að það sé komin helgi nema fyrir það að ég vakna og finn Sveinbjörn í íbúðinni. Eða þá að ég ætla í einhverja búð og kemst að því að hún er ekki opin vegna þess að það er helgi... sem gerist örsjaldan á Íslandi.
En allavega. Það sem ég geri þessa dagana er að kítta, sparsla og mála. Aðallega mála núna því ég er búin með hitt. Svo er ég rétt búin að græja allt í það að búa til gott heimagert latté þannig að ég þarf í raun ekki að fara út úr húsi. Ef ekki væri fyrir hund þá færi ég sjaldnar út. Þess vegna er hollt að eiga svona kvikindi. Maður neyðist til að hreyfa sig. Okkur gengur ágætlega á hvolpanámskeiði og hann er allur að koma til með að hætta að glefsa og vera þægur strákur. Fór út á Geirsnefið í dag og gekk fram á mann með björn. Þetta kallast Giant Alaskan Malamute. 70 kg takk fyrir. Hrottalega stórt kvikindi. Og þetta var bara tík. Rakkarnir verða víst rúm 100 kíló. Eins gott að þessi hundur var hinn spakasti í kring um ólátabelgina því það yrði illviðráðanlegt ef svona dýr léti eins og Logan. Disaster - í stuttu máli.
Baby-málin ganga ágætlega eins og áður. Maður er alltaf að verða ó-léttari. Búin að þyngjast um rúm 11 kíló hingað til. Heavy sjitt. Er nú samt farin að finna aðeins fyrir þessu ástandi núna. Er gjarnari á að verða þreytt í bakinu og svo held ég að lungun mín séu farin að hafa aðeins minna pláss. Allavega gat ég ekki sungið mjög lengi meðan ég var að mála þar til ég varð vör við súefnisskort. Svo er orðið óþægilegt að sitja hokin.
Það sem mér finnst einna pínlegast við óléttu er að fá aðra til að bera þungt dót fyrir mig. Þá líður mér eins og ég sé aumingi... eða e-ð slíkt. Ég veit það er líkast til fáránlegt en ég er nú bara einu sinni þannig að ég geri miklar kröfur til mín og stoltið er stórt. Veit fátt eins pínlegt og að horfa upp á einhvern/einhverja bera e-ð drasl á meðan ég fylgist með eins og illa gerður hlutur - algerlega gagnslaus. Svo þetta eru asnalegar aðstæður fyrir mig. En maður verður víst að gera þessa hluti. Ef ekki fyrir sjálfan sig þá fyrir míníið. Jafnvel þó það sé ekkert þakklátt og sparki í rifbeinin mín eins og það sé skemmtilegt.
Jæja, það er víst mæðraskoðun í fyrramálið. Tími á svefn.
0 kommentarer:
Skicka en kommentar