Nú.. Það hefur ýmislegt gerst síðan síðast. Þann 14.okt. ákvað bambino ekkert að vera að tefja þetta lengur og bara dreif sig í heiminn. Frumbyrjur eiga víst oftar en ekki að ganga með fram yfir settan tíma og svo á fyrsta barn að taka einhverja 12-14 tíma í allt saman eða e-ð svoleiðis. Þeir segja að aðeins 10% kvenna lendi í því að vatnið fari án nokkurs fyrirvara.
Nú að sjálfsögðu þurfti ég að vera öðruvísi en flestir. Ég vaknaði hálf-tíu um morguninn og bylti mér. Finn ég þá ekki að einhver bleyta gossar í brókina hjá mér og ég fattaði um leið hvað væri að gerast en var þó nokkuð brugðið því að jafnvel þó mig hefði alltaf grunað að hann kæmi fyrir tímann (var í fyrirburaáhættu vegna septum í legi) þá bjóst ég samt einhvern veginn ekki alveg við þessu. Ég hringdi upp á deild og mér var sagt að fyrst hann væri búinn að skorða sig og ég ekki með neina verki þá væri allt í lagi fyrir mig að taka því rólega - fara í sturtu og taka mig til. Ég gerði það jú en samt var ég ekki alveg róleg yfir þessu. Enda ekki mjög löngu eftir sturtu og tiltekt þá fékk ég hríðaverki og þar sem Sveinbjörn kom heim stuttu eftir þá drifum við okkur upp á deild. Þegar þangað var komið þá voru verkirnir orðnir frekar óbærilegir og þegar ljósan skoðaði mig svo var ég komin með 3 í útvíkkun. Ég ligg fyrir og fæ glaðloft sem mér finnst þó ekki vera að blíva nógu vel nema bara til að gefa mér smá vímu. Eftir nokkrar mjög sársaukafullar hríðir er ég komin með 6-7 í útvíkkun og er þá skellt í bað. Það var örlítið skárra að vera þar en ég var ekki lengi í baðinu þar til ég fékk rembingsþörfina og svo var honum bara ýtt út. Ég hélt um stund að endaþarmurinn á mér myndi springa og var viðbúin því að öskra "Freedooooom!".
En svo þegar hann rann út var hann strax settur í fangið á mér og ég var alveg rugluð þarna í hálfgerðu móki eftir allt saman og örlitla ókunnuga persónu á bringunni. Þarna var klukkan 13:32 svo þetta tók ekki nema 4 tíma. Þetta var tekið á ofurhraða (að sjálfsögðu). Um kvöldið í hreiðrinu leið manni samt eins og maður hefði þekkt hann alltaf og festi náttúrulega eiginlega engan svefn. Bæði hafði maður áhyggjur af því að eitthvað yrði að og svo var bara of erfitt að hætta að horfa á hann. En bæði mér og litla ofurmenninu mínu heilsast bara ótrúlega vel. Er e-ð aðeins slöpp af því að ég missti líter af blóði við það þegar þau þvinguðu fylgjuna út en hún ætlaði bara ekkert að koma. Líkaminn minn var bara búinn og hættur þegar krakkinn var kominn.
Svo nú er maður orðinn mamma og er bara furðu laginn við það líka. Bambino er líka svo duglegur að sofa en hann gerir svona mest af því ásamt því að drekka, pissa og kúka. En hryllilega er hann myndarlegur. Bara alveg eins og mamma sín. Ekki frá því að þetta sé myndarlegasta barn sem ég hef séð.
Sjálfumglöð? Ég? Þvættingur er þetta.
Þessa dagana gerir maður ekki mikið annað en að vera mjólkurbelja, éta og sofa. Mamma og Sveinbjörn sjá mestmegnis um aðra hluti. Það er fínt. Maður er svo þreyttur eitthvað þessa dagana. Samt ótrúlega spræk svona miðað við.
Þannig að nú verður maður svona eins og allar mæður og fer að setja sjálfan sig í annað sæti. Furðulegt nokk þá er maður ekkert ósáttur við það. Þetta kríli bara á mann og það er ótrúlega næs.
Jæja, tímabært að fara að kúra hjá litla.
0 kommentarer:
Skicka en kommentar