Látum okkur sjá. Við Ingi erum í aðlögun þessa dagana. Hann aðlagast fínt. Ég aðlagast hægar. Er ekki æfð í að umgangast svona mikið af krökkum. En það kemur sjálfsagt.
Hvað hefur drifið á daga mína? Andskoti margt síðan ég skrifaði síðast. Ótalmargt. Kemst það í eina færslu? Veit ekki. Sumu get ég ekki almennilega komið í orð. Sumt veit ég en hef ekki upplifað enn. Sumt hef ég upplifað en get ekki útskýrt. Stundum er ég torskilin jafnvel þó ég sé ekki að útskýra nokkurn skapaðan hlut. En við stefnum öll að sama markmiðinu eftir ólíkum leiðum. Ef við aðeins gætum bara skilið leiðir annara þá hættum við kannski að dæma hvert annað. Þá kannski yrði heimurinn eins góður og við viljum að hann sé. En e.t.v. viljum við bara hafa hann svona. Því ef öll vandamálin hyrfu, hvað væri þá eftir að upplifa? Hvað ætti læknirinn að fást við ef engir væru sjúkdómarnir? Hvað ætti lögfræðingurinn að gera ef engar lögsóknir þyrftu til? Heimurinn er nákvæmlega eins og við viljum hafa hann. En okkur fer fram. Hægt og rólega.
Elskum allavega hvert annað. Það er alltaf heillaráð. Verum óþæg. Verum klikkuð. Verum glöð. Verum leiðinleg. Verum pirrandi. Verum reið. Verum týpísk. Verum gröð. Verum gráðug. Verum til fyrirmyndar. Verum allt það sem okkur dettur í hug. Njótum þess. Því það er það sem þetta snýst allt saman um. Verum bara aldrei neikvæð eða svartsýn því að ekkert skiptir máli. Ekki raunverulega. Við erum frjáls og takmarkalaus og þannig njótum við okkar best. Allt er breytingum háð.
Margir hugsa: Of gott til að vera satt. En ekkert er of gott til að vera satt. Allt er til. Allt er hægt. Þú ert takmarkalaus og ræður hvort þú leyfir öðrum að takmarka þig. Þetta er þitt líf. Þitt val. Þín mistök. Þínar framfarir. Þau verða að fá að skapa sig sjálf. Fara sínar eigin leiðir. Allir verða að fara sínar eigin leiðir því að enginn getur lifað þínu lífi nema þú.
En það er rétt að margir sem fara sínar eigin leiðir mæta mótlæti ef þær eru ekki samþykktar af þeim sem standa í kring um þá. En það er ALDREI hægt að þóknast öllum. Og ef þú stendur í að reyna það þá verður það þín kvöl. Þóknastu því fyrst og fremst sjálfum þér í öllu sem þú gerir og þegar þér hefur tekist að verða ánægður og sáttur með sjálfan þig, þá verða aðrir það líka.
Þetta merkir ekki að maður eigi að vera tillitslaus gagnvart neinum. Þú verður bara að segja þeim sannleikann um þig og hvað þú vilt. Hvert þú stefnir. Hvað þú vilt upplifa næst. Það er alveg undir þeim komið hvernig þau taka því. En þú ættir ekki að reyna að lifa eftir væntingum þeirra. Það er andlegt fangelsi. Sannleikurinn er lykillinn að frelsi þínu.
Leyfum sérhverri sál að ganga sína götu.
Ég veit ekki hvort það mun nokkur yfir höfuð lesa þetta, skilja eða sjá. En ég vil samt skrifa það. Það er alltaf sú veika von að einhver geti haft not af þessu. Örlitla hjálp jafnvel. Það er nóg.
Margir munu álíta mann skrítinn eða jafnvel klikkaðan að vera að tala um þessa hluti svona.
Þessi gella er einhver frelsuð rugludolla - segir einhver kannski.
Ég veit ekkert hvað það er að vera frelsaður. Kannski er ég það. Ef það merkir það að vilja sinna vel sál og líkama og hjálpa öðrum að gera sama þá get ég talist vera það. En ef það á við um fólkið sem talar sífellt um Jesús og Guð og Biblíuna og er orðið sneytt öllum húmor þá get ég ekki talist frelsuð. Ég er of fyndin og skemmtileg til þess. Auk þess dytti mér ekki í hug að prédika yfir einhverjum sem nennir ekkert að heyra um það.
Nei... ég er bara að segja sannleikann. Ég er bara að deila með ykkur því sem ég veit og því sem þið vitið líka en bara munið ekki í augnablikinu. En það kemur allt á endanum, það er óhjákvæmilegt. Tekur bara misjafnlega langan tíma hjá fólki.
Í ár hef ég lært þolinmæði. ...og er enn að læra. Ég er nefnilega afskaplega fljótfær. Allt á að gerast strax og helst í einu. Þess vegna kem ég engu í verk því það er svo margt sem ég ætla að gera og veit ekki hvar ég á að byrja.
Svo lærði ég líka að elska. Ég veit við kunnum öll að elska, a.m.k. að einhverju leyti. En það er yfirleitt þessi þurfandi ást. Þessi ást sem segir: Ég elska þig og ég ætlast til að þú elskir mig líka. Oftast bindur fólk sig (bindur er rétta orðið) trúnaðarböndum, þ.e. giftist, af því að það vill tryggja sér þessa ást. Það vill að hún sé eilíf. Og það lofar hvoru öðru eilífa ást ásamt því að lofa að elska aldrei neinn annan á þann hátt. Þar með er það búið að setja sér mörk. Takmarkanir. Festa ráð sitt kalla sumir það. Og með tímanum fara þessar skyldur að verða að kvöð. Fólk breytist óhjákvæmilega og væntingar hins aðilans verða þrúgandi. Fólk vill losna undan okinu. Tíðni skilnaða sýnir þetta glöggt. Margir aðrir láta sig hafa það að þrauka í sambandinu öryggisins vegna. Fólk heldur að með því að giftast þá sé það orðið öruggt og þurfi ekkert að hafa fyrir sambandinu lengur. Að vissu leyti er það öruggt ef báðir aðilar láta sig hafa það að þrauka þrátt fyrir óánægju sína. Þau hafa allavega einhvern félagsskap af hvoru öðru og þekkja rútínuna. Eru ekki ein. Og er nokkuð betra að sækja í þarna úti? Er það áhættunnar virði? Górillan sem hafði verið lokuð inni í búri í mörg ár var hætt að trúa því. Hætt að reyna að komast út... jafnvel þó dyrnar stæðu opnar.
Að elska og þrá er yndislegt. Þörf er hins vegar ekki eins næs. Að vera háður einhverju. Ef maður þarf á einhverjum að halda til að finnast maður öruggur og einhvers virði þá er maður ekki nógu vel staddur.
En ástin er æðisleg. Unaðsleg. Það er mögnuð tilfinning. Og ef maður eyðir væntingum sínum og bara nýtur þess að elska þá er þetta ein besta orkugjöf sem maður fær.
En hvernig er hægt að elska og þrá einhvern án þess að fá eitthvað í staðinn? Er það ekki bara pína?
Nei. Það er ekki pína. Og þó, jú það pínir svolítið en þegar maður elskar á þann hátt þá nýtur maður jafnvel þeirrar pínu á vissan hátt. Og sá gróði sem manni áskotnast er sjálfskapaður með því að elska. Maður elskar fyrst sjálfan sig og svo elskar maður annan af öllu hjarta. Og þá skiptir engu máli hvað sá aðili gerir - þú bara elskar hann.
Takk.
Ég elska þig.
0 kommentarer:
Skicka en kommentar